ΠΟΛΕΜΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΙΑ

«Οι Ροταριανοί εφαρμόζουν αρχές των κλασσικών χρόνων στην ανοικοδόμηση ενός έθνους, ρημαγμένου από τον πόλεμο»

ΦΡΙΞΟΥ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ Προέδρου Ρ.Ο. Αθηνών (1946-47)

Από το Περιοδικό THE ROTARIAN  |  Τεύχος Απριλίου 1947
Μετάφραση: Ροτ. Δημητρίου Ε. Μέξη

Ο πράκτορας της Γκεστάπο, κατακόκκινος από θυμό, είπε στον Πρόεδρο του Ελληνικού Ορειβατικού Συλλόγου: «Τη περασμένη Κυριακή, καθώς κάνατε πεζοπορία στο Βουνό Παρνασσός, τα μέλη σας συναντήθηκαν με μια ομάδα ανταρτών σε ένα μοναστήρι. Ως Πρόεδρος του Συλλόγου είσθε υπεύθυνος γ’ αυτή την παραβίαση των κανονισμών». Αυτό ήταν. Η ετυμηγορία θα ήταν θάνατος, εάν αποδεικνυόταν το ραντεβού του Συλλόγου με την ομάδα των ανταρτών. Ο άνδρας ενώπιον του Γερμανού πράκτορα σκέφθηκε γρήγορα. Δεν ήταν στον Παρνασσό αλλά στην Πάρνηθα, όπου έγινε αυτή η συνάντηση. Θα μπορούσε, άραγε, να τον ξεγελάσει και να αντικρούσει την κατηγορία με τα ομώνυμα ακρωνύμια των ελληνικών βουνών - Παρνασσός, Πάρνηθα, Πάρνων;

«Δεν είναι έτσι», απάντησε όσο πιο ψύχραιμα μπορούσε. «Ο Σύλλογός μας είχε μία συνηθισμένη συνάντηση την περασμένη Κυριακή, αλλά ήταν στη Πάρνηθα. Μπορείτε να δείτε ο ίδιος τα αρχεία μας γι’ αυτό το ταξείδι». Η Γκεστάπο ερεύνησε το θέμα. Ο Πρόεδρος του Συλλόγου είχε δίκιο. Αμήχανος από ένα ενδεχόμενο λάθος, που θα μπορούσε να αποδειχθεί και να αποβεί εις βάρος του, ο Γερμανός πράκτορας αποσιώπησε το θέμα. Και γι’ αυτό ο Πρόεδρος του Ελληνικού Ορειβατικού Συλλόγου ζει μέχρι σήμερα.

Η ιστορία του είναι μια τυπική ιστορία από τις πολλές που μπορούν να ειπωθούν από τους Έλληνες Ροταριανούς. Ήμασταν μόνο 200 από εμάς, όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Αν και οι τέσσερις Ροταριανοί Όμιλοι σταμάτησαν να λειτουργούν επίσημα, εμείς ως άτομα, συνεχίσαμε κρυφά να ασκούμε το ροταριανό μας έργο, αφιερώνοντας τους εαυτούς μας στην προσφορά, όποτε και όπου ήτο δυνατό. Και η ναζιστική κτηνωδία είχε δημιουργήσει πολλές ευκαιρίες παροχής βοήθειας. Η εισβολή έφερε την Ελλάδα σε απελπιστική κατάσταση. Οι εισαγωγές σταμάτησαν, στερώντας μας το 1/3 της κανονικής προμήθειας των τροφίμων μας. Η δύσκολη θέση μας έγινε ακόμα χειρότερη εξ αιτίας της ανελέητης ναζιστικής πολιτικής περί κατάσχεσης, ενώ η εσωτερική παραγωγή έπεσε στα χαμηλώτερα επίπεδα.

Στην Αθήνα και το λιμάνι του Πειραιά, 500 άνθρωποι πέθαιναν καθημερινά. Πολύ αδύνατοι για να κινηθούν, χιλιάδες άτομα έπεφταν στους δρόμους και πέθαιναν κατά την διάρκεια του χειμώνα του 1941-42. Εμείς οι Ροταριανοί κάναμε ό,τι μπορούσαμε - στήναμε πρόχειρες κουζίνες και προσφέραμε σούπα στα παιδιά, κατά προτεραιότητα στα άρρωστα. Αργότερα, οι συνθήκες διατροφής καλυτέρευσαν κάπως χάρη στις προσπάθειες του Ελληνικού Συνδέσμου Αρωγής Πολέμου και άλλων Αμερικανικών φορέων, ως επίσης του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού σε συνεργασία με τις κυβερνήσεις των Η.Π.Α., του Καναδά, της Μεγάλης Βρεταννίας, της Σουηδίας και της Ελβετίας, καθώς και της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης.

Αλλά η Ελλάδα θα μαστίζεται επί αρκετά χρόνια από την ερήμωση και την πείνα. Είμαι τυχερός, γιατί στις Ηνωμένες Πολιτείες βελτιώθηκε η σωματική μου υγεία, ανακτώντας τα περισσότερα από τα 36 κιλιά που έχασα. Όμως, η εν καιρό πολέμου διατροφή των 700 θερμίδων καθημερινά, έχει αφήσει τα σημάδια της στα ελληνόπουλα. Σήμερα οι άνθρωποι παίρνουν λιγότερες από 2.000 θερμίδες την ημέρα, αλλά και αυτό ακόμη είναι πολύ χαμηλότερο από το μέσο όρο θερμίδων διατροφής στην Αμερική.

Αν και οι Ναζί ήσαν ανάλγητοι απέναντι στους άλλους, για τη δική τους ευημερία και ασφάλεια ήσαν πολύ σχολαστικοί. Για να αποφύγουν τη μετάθεσή τους στο ρωσσικό μέτωπο, οι Ναζί αξιωματικοί εφεύρισκαν τρόπους για να πείθουν τους ανωτέρους τους να παραμείνουν εδώ ή να τους στείλουν πίσω στην πατρίδα τους. Ένα τέτοιο κόλπο ήταν η ανάλυση του θαλασσινού νερού, με σκοπό να κάνουν ανακαλύψεις μεγάλης στρατιωτικής σημασίας, που απαιτούσε πολύ χρόνο. Μια άλλη χρονοβόρα προσπάθεια των Ναζί ήταν να παρενοχλούν και να διώχνουν τους κατοίκους από τις εστίες τους.

Οι Ροταριανοί δεν εξαιρέθησαν της προσοχής της Γκεστάπο. Πράκτορες συχνά πήγαιναν στα γραφεία της γραμματείας του Ροταριανού Ομίλου Αθηνών για να ψάξουν για τα μέλη μας, αλλά πάντοτε έφευγαν με άδεια χέρια. Η χειραγώγηση του εχθρού με δεξιότητα και γνώση ήταν ένα πατριωτικό καθήκον για τον κάθε Έλληνα. Π.χ., δεν ήμουν μόνον ένας Καθηγητής της Αεροναυτικής Επιστήμης, αλλά και Διευθυντής ενός εργοστασίου κατασκευής αεροπλάνων. Έχασα την επαγγελματική μου ιδιότητα, αλλά έζησα τον πόλεμο ως ένας «ακίνδυνος» δάσκαλος. Άλλοι Ροταριανοί δεν ήσαν τόσο τυχεροί. Ο Σπήλιος Αγαπητός, Προπρόεδρος και ιδρυτικό μέλος του Ομίλου Αθηνών πέθανε από τις κακουχίες και τις στερήσεις. Και άλλοι, που έχασαν την ζωή τους κάτω από τραγικές συνθήκες, όπως ο Σπύρος Τρικούπης, πρώην Υπουργός και Αντιπρόεδρος της Βουλής, οι Γιάννης Θεοφανόπουλος και Γεώργιος Σαρόπουλος, Καθηγητές της Μηχανικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Παρά τις διώξεις, οι Ροταριανοί διατήρησαν την επαφή τους. Έτσι, όταν ολοκληρώθηκε η απελευθέρωση την άνοιξη του 1945, μία από τις πρώτες μας ενέργειες ήταν η επαναλειτουργία του Ροταριανού Ομίλου Αθηνών. Μετά από αρκετές απογευματινές συναντήσεις αφιερωμένες στις νεκρολογίες, στρέψαμε τη προσοχή μας στο μέλλον. Την υπογραφή της Χάρτας των Ηνωμένων Εθνών στο San Fransicso των Η.Π.Α. στις 26 Ιουνίου του 1945, την γιορτάσαμε σε ένα ροταριανό δείπνο στις 5 Ιουλίου 1945, με διακεκριμένους προσκεκλημένους, όπως την Αυτού Εξοχότητα τον Πρέσβυ των Η.Π.Α. στην Ελλάδα κύριο Lincoln McVeagh με την σύζυγό του και αρκετά ανώτατα στελέχη της Πρεσβείας καθώς και μέλη της UNRRA (United Nations Relief and Rehabilitation Administration). Ο Πρόεδρος του Ομίλου ανέλυσε το πνεύμα και την αποστολή των Ηνωμένων Εθνών. Ήταν ένα καλοκαιρινό δείπνο σε κάποιο ανοιχτό χώρο μέσα στο καλοκαίρι.

Τα Ξενοδοχεία είχαν επιταχθεί από το στρατό και την UNRRA, αλλά όταν βρήκαμε ένα εσωτερικό χώρο για τις συναντήσεις μας κατά την περίοδο του χειμώνα, η τιμή του φαγητού ήταν τόσο ψηλή, ώστε το κόστος αυτό για πολλά μέλη ήταν σχεδόν απαγορευτικό. Προσπαθήσαμε να έχουμε τις συναντήσεις μας τα απογεύματα, με συνοδεία τσαγιού. Ακόμη και τότε δεν ήταν εύκολα, έτσι τον Σεπτέμβριον του 1945, υιοθετήσαμε προσωρινά την 15νθήμερη συνάντησή μας. Η Χάρτα μας επαναδραστηριοποιήθηκε στις 10 Απριλίου του 1945, και για να γιορτάσουμε το γεγονός αυτό, «πετάξαμε την οικονομική μας δυσκολία στους ανέμους», και οργανώσαμε ένα επίσημο χορευτικό δείπνο, ένα μήνα αργότερα. Στην συνέχεια, οι Ροταριανοί Όμιλοι της Θεσσαλονίκης και των Πατρών επαναλειτούργησαν επίσημα. Μόνον ο Ρ.Ο. Βόλου, από τους προ του πολέμου ιδρυθέντες Ομίλους, δεν είχε επαναλειτουργήσει ακόμα, αλλά και αυτό θα γινόταν πολύ σύντομα. Υπάρχουν μεγάλες δυνατότητες για το Ρόταρυ στην Ελλάδα. Αρχικά, πολλοί από τους συμπατριώτες μου δεν το κατανοούσαν. Σήμερα, που οι Έλληνες έχουν δει στην πράξη το έργο του Ρόταρυ, προ και μετά την εισβολή, όλο και περισσότεροι επιχειρηματίες και επαγγελματίες διαπιστώνουν ότι το Ρόταρυ ταιριάζει στο τρόπο ζωής μας. Πράγματι, η φιλοσοφία του είναι παρόμοια με εκείνη της Ελλάδος, που υπάρχει εδώ και 2.500 χρόνια.

Στον 4ο και 5ο αιώνα π.Χ., οι προπάτορές μας ασκούσαν αυτές τις αρχές, όπως το Ρόταρυ σήμερα. Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν ακόμη μία λέξη γι’ αυτό : Δειπνοσοφισμός. Οι Δειπνοσοφιστές διοργάνωναν τακτικά φιλικές συναντήσεις με δείπνο και συζητούσαν, όπως κάνουν και οι Ροταριανοί. Ο σκοπός τους ήταν να κάνουν χρήσιμους τους ίδιους στη κοινωνία. Έτσι η Ελλάδα θα πρέπει να αποδείξει ότι αποτελεί ένα ευδόκιμο έδαφος για το Ρόταρυ. Δεν βλέπω τον λόγο γιατί οι Ροταριανοί Όμιλοι της Κέρκυρας, των Ιωαννίνων και της Καβάλας, των οποίων η λειτουργία διακόπηκε λόγω του πολέμου, να μην δραστηριοποιηθούν ξανά. Επιπλέον, υπάρχουν τουλάχιστον 16 πόλεις, στις οποίες θα μπορούσαν να ιδρυθούν νέοι Ροταριανοί Όμιλοι. Ένα πρωταρχικό πρόγραμμα για τον Όμιλό μας, τον Ρ.Ο. Αθηνών, ήταν να βοηθήσουμε - ως συνιδρυτές μαζί με άλλους φορείς - στην ίδρυση της Ελληνικής Εταιρείας Προστασίας Αποκαταστάσεως Αναπήρων Παίδων (ΕΛΕΠΑΠ), μετά την απελευθέρωση. Στις 23 Φεβρουαρίου 1946, ο Όμιλός μας γιόρτασε την επέτειο ιδρύσεως του Διεθνούς Ρόταρυ γι’ ακόμη μία φορά. Στα πλαίσια του εορτασμού αυτού ο Πρόεδρος του Ομίλου έκανε μία σχετική αναφορά στην Εθνική Ελληνική Ραδιοφωνία και ο Όμιλος επέδωσε τιμητικά διπλώματα σε ενώσεις για τη σημαντική αρωγή τους στην ανακούφιση των συμπατριωτών μας κατά τη διάρκεια του πολέμου. Επίσης, την ίδια ημέρα, ανακοινώσαμε ως Όμιλος την επίδοση έξι (6) βραβείων σε αντίστοιχα καταστήματα λιανικής πώλησης των Αθηνών, για να τιμήσουμε το πιο ευγενικό και εξυπηρετικό προσωπικό αντίστοιχων καταστημάτων στην Αθήνα.

Ένα από τα σημαντικώτερα έργα που έχουμε αναλάβει τώρα, είναι η λειτουργία ενός ιατρείου για την αντιμετώπιση της φυματίωσης στους νέους. Με την έγκαιρη διάγνωση και την κατάλληλη θεραπεία, ελπίζουμε να παρέξουμε περισσότερα οφέλη για τους νέους που πάσχουν από την ασθένεια αυτή. Δυστυχώς στερούμεθα μιας στέγης και εξοπλισμού. Ένα προκατασκευασμένο οίκημα για την διεξαγωγή των εξετάσεων και ένα μηχάνημα ακτινογραφίας αποτελούν επιτακτική ανάγκη. Μετά την αποκοπή μας από το Ρόταρυ για περισσότερα από τέσσερα χρόνια λόγῳ της κατοχής, οι Έλληνες Ροταριανοί θέλανε να μάθουν ό,τι συνέβαινε στο Διεθνές Ρόταρυ. Ο Ροταριανός Όμιλος Αθηνών θεώρησε ότι ο καλύτερος τρόπος για τις εξελίξεις ήταν να στείλει έναν απεσταλμένο στις Η.Π.Α., όπου γεννήθηκε το Ρόταρυ, και να επισκεφθεί τα κεντρικά γραφεία. Επισκεπτόμενος τα γραφεία του Ρόταρυ στο Σικάγο και μιλώντας σε Ροταριανούς Ομίλους των Η.Π.Α., τα συναισθήματά μου ήσαν ανάμεικτα. Τα σημάδια του πολέμου θα παρέμεναν έντονα και για μεγάλο χρονικό διάστημα στην χώρα μου.

Σταχυολογώ μερικά από τα σημαντικώτερα γεγονότα:

  1. Ένα εκατομμύριο άνθρωποι, πλέον του 1/8 του πληθυσμού - σκοτώθηκαν στις μάχες, πέθαναν από την πείνα ή εκτελέσθηκαν από το 1940 και εντεύθεν.
  2. Περισσότερα από 1.500 χωριά, ένας μεγάλος αριθμός σχολείων και μια πλούσια πολιτιστική κληρονομιά, κυρίως βιβλία, καταστράφηκαν με μεθοδικό τρόπο. Καταστροφή σπιτιών και μεγάλος αριθμός ανέργων και πολλά προβλήματα, που δύσκολα θα επιλυθούν.
  3. Περίπου το 70% του Ελληνικού εμπορικού στόλου - μιάς μεγάλης ναυτικής δύναμης - χάθηκε. Το σιδηροδρομικό δίκτυο έχει σχεδόν καταστραφεί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της αχαλίνωτης καταστροφής και της συστηματικής λεηλασίας με την υποχώρηση των Γερμανών ήταν το εργοστάσιο αεροσκαφών, με το οποίο είχα επαγγελματική σχέση. Απογυμνώθηκε τελείως απ’ όλο τον εξοπλισμό του.
  4. Η Ελλάδα παραμένει ακόμη ένα έθνος που αναζητά την ανακούφιση. Υπό την επίβλεψη της UNRRA εισάγονται και διανέμονται τα 2/3 των τροφίμων.
  5. Ο υψηλός πληθωρισμός αποδεικνύεται μία τεράστια καταστροφή.

Φυσικά, η προτεραιότητα της UNRRA βοηθώντας την Ελλάδα επικεντρώθηκε κυρίως στη παροχή τροφίμων και ρούχων καθώς και των υγειονομικών μέσων προς τους εξαντλημένους ανθρώπους, και αποκαθιστώντας τα κατεστραμένα μέσα επικοινωνίας και τα μέσα παραγωγής στη γεωργία και τη βιομηχανία. Όμως, το μακροχρόνιο πρόβλημα της αποκατάστασης θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από την αύξηση της παραγωγικότητας της Ελλάδος. Η παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας θα πρέπει να αυξηθεί καθώς επίσης και ο τουριστικός τομέας. Προχωρώντας προς ένα ομιχλώδες μέλλον, η Ελλάδα μπορεί να αντλήσει κουράγιο από το ένδοξο παρελθόν της.

Όπως 2.500 χρόνια πριν, και ξανά όπως στη Βόρειο Ήπειρο τον χειμώνα 1940-41, η Ελλάδα στέκεται μπροστά στον τύραννο, όπως ο Δαϋίδ απέναντι στον Γολιάθ, και αντιστέκεται ηρωϊκά. Οι ένδοξες νίκες της ενάντια στους Πέρσες στην μάχη του Μαραθώνα και στην ναυμαχία της Σαλαμίνας ήσαν οι πρώτοι θρίαμβοι των ανθρώπων, που αγαπούσαν την ελευθερία, απέναντι στον κατακτητή, στο διάβα της ιστορίας. Αυτές οι νίκες, όπως ο Will Durant έγραψε στο Η Ζωή της Ελλάδος «κατέστησαν την Ευρώπη δυνατή». Ήταν σαν ολόκληρο το Ελληνικό Έθνος, που ηλεκτροδοτήθηκε απ’ αυτή τη θαυματουργό επιτυχία ενάντια στις συντριπτικές πιθανότητες, αισθάνθηκε ικανή για να κινηθεί και να απαντήσει με μεγαλείο. Και το έκανε, όπως αναφέρει και η ιστορία.

Δεδομένου ότι η Ελλάδα είναι το λίκνο της δημοκρατίας, αυτή καθορίζει τις ηθικές και φιλοσοφικές αντιλήψεις, που εξακολουθούν να αποτελούν τα θεμέλια του πολιτισμού. Σχεδόν σε κάθε φάση της ζωής της, τα ένδοξα παιδιά της εκείνης της περιόδου έστρωσαν τα μονοπάτια της σκέψης, τα οποία εξακουθούν να υπάρχουν και σήμερα. Οι Ευκλείδης, Πυθαγόρας και Αρχιμήδης που διατύπωσαν πολλές από τις θεωρίες των Μαθηματικών, ο Δημόκριτος και οι Ίωνες σοφιστές την ατομική θεωρία της Ύλης, ο Ιπποκράτης την επιστήμη της Ιατρικής, ο Ίκτινος και ο Φειδίας που έκτισαν τον Παρθενώνα, ο Πλάτων, ο Σωκράτης και ο Αριστοτέλης, οι απαράμιλλοι φιλόσοφοι, ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής και ο Ευρυπίδης που έγραψαν τα έργα, που ακόμα και σήμερα αποτελούν πηγή έμπνευσης, και ο Ηρόδοτος, ο πατέρας της Ιστορίας.

Μετά τη κατάληψη και τη καταστροφή τον 15ο αιώνα, η Ελλάδα επί 400 χρόνια δεν ήταν ένα ελεύθερο κράτος, όμως η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία και οι αυτοδιοικούμενες κοινότητες διατήρησαν τη φλόγα της πίστης, της παράδοσης και της ελπίδας. Αρχάς του 19ου αιώνα, εμπνεόμενη και πάλι από την δημοκρατία, την οποία και ενεφύσησε στο δυτικό κόσμο, επανέκτησε την ανεξαρτησία της. Εμπνευσμένη από τη Γαλλική και την Αμερικάνικη Επανάσταση, η Ελλάδα αποτίναξε τον Οθωμανικό ζυγό και για ακόμη μία φορά εντάχθηκε στις τάξεις των ελεύθερων και ανεξάρτητων κρατών του κόσμου.

Σήμερα, όπως και τις ημέρες της Περσικής και Ρωμαικής κυριαρχίας στο έδαφός της, η Ελλάδα γεωγραφικά και πολιτικά ευρίσκεται στο σημείο συνάντησης Ανατολής και Δύσης. Όπως πολλά εκατομμύρια σ’ όλο τον κόσμο, ελπίζαμε ότι Ένας Κόσμος θα απέφευγε τον πόλεμο. Ωστόσο όλα γύρω μας, μας δείχνουν την ρεαλιστική σύγκρουση Ανατολής και Δύσης. Οι απαιτήσεις της Ελλάδας για δύο πρώην δικές της αμιγώς ελληνικές περιοχές και μία μικρή διόρθωση των συνόρων της με την Βουλγαρία, ικανοποιήθηκαν εν μέρει. Τα Δωδεκάνησα, ευρισκόμενα υπό ιταλική κατοχή από το 1911, προσαρτήθηκαν στην Ελλάδα, ως επιβράβευση της προσφοράς της από τους Τέσσερις Μεγάλους Πρωθυπουργούς.

Ωστόσο, η αξίωση για την Βόρειο Ήπειρο, σήμερα ανήκει γεωγραφικά στην Αλβανία, δεν επετεύχθηκε. Αν και αυτό το τμήμα, το οποίο εθνογραφικά είναι Ελληνικό, και απελευθερώθηκε από την Ελλάδα κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους 1912-1913, εν τούτοις αργότερα της αφαιρέθηκε από τα επίσημα γεωγραφικά όρια. Η Ελλάδα σήμερα δεν σκέπτεται αρκετά για να ζητήσει την επανένταξη αυτού του τμήματος στην μητέρα πατρίδα, η οποία και αποτέλεσε το θέατρο πολέμου και των ένδοξων μαχών της Ελλάδος κατά του Άξονα το 1940-41. Δύο φορές η Γερουσία των Η.Π.Α. πρωτοστάτησε για την επιστροφή της Βορείου Ηπείρου στην Ελλάδα, πρώτα το 1920 και εν συνεχεία το 1946.

Δυστυχώς, μία διεθνής ένταση είχε αναπτυχθεί πάνω από την Ελλάδα, η οποία και οδήγησε στην εσωτερική αναταραχή. Μετά την απελευθέρωση της χώρας, η εξόριστη κυβέρνηση, η οποία παρέμεινε πιστή στον Βασιλέα, επέστρεψε στην Αθήνα. Μία σύγκρουση των πολιτών, πιστών στο κοινοβουλευτικό πολίτευμα, με την αριστερή πτέρυγα του κινήματος αντίστασης οδήγησε σε μία αλληλοεξόντωση. Η τάξη αποκαταστάθηκε μετά από 42 μέρες, αλλά και με μια θλιβερή αιματοχυσία. Στις 31 Μαρτίου του 1946, στις εκλογές το συντηρητικό κόμμα κέρδισε με μία καθαρή πλειοψηφία στη Βουλή και ακολούθησε ένα δημοψήφισμα στις 1 Σεπτεμβρίου, αποτέλεσμα του οποίου ήταν η Ελλάδα με ποσοστό 70% να ψηφίσει τη διατήρηση της Μοναρχίας και με Βασιλέα τον Γεώργιο τον Β΄.

Η Ελλάδα, ένας μικρός οβολός μεταξύ των υπόλοιπων κρατών. Η γεωγραφική έκτασή της - είναι περίπου κατά 40% μεγαλύτερη από την Πολιτεία της Νέας Υόρκης, αλλά ο πληθυσμός της, 7,5 εκατομμύρια κάτοικοι, είναι μικρότερος της Νέας Υόρκης - είναι ιδιαίτερα σημαντική αναλογικά προς το μέγεθός της.

Αυτό οφείλεται όχι μόνον στη συνεισφορά της στον ανθρώπινο πολιτισμό, στα απαράμιλλης ομορφιάς ιστορικά μνημεία της και την καθαρή σκέψη και την παραδοσιακή ανδρεία των ανθρώπων της για το αγαθό της ελευθερίας, αλλά επίσης και στη στρατηγική θέση της στη Μεσόγειο. Η σημασία της στρατηγικής της θέσης συμβαδίζει βεβαίως με το όνειρο των Βορείων ιμπεριαλιστών για τα Δαρδανέλια, εφ’ όσον η Μεγάλη Βρεταννία διατηρεί σημαντικές επενδύσεις στη χώρα και έχει μία σανίδα σωτηρίας στη Μεγόγειο, καθώς επίσης και με το νέο αυξανόμενο ενδιαφέρον των Η.Π.Α. στην περιοχή, και τέλος με τις εσωτερικές συνθήκες που επικρατούν στην Ελλάδα, που αντικατοπτρίζουν την εξωτερική πίεση στις πύλες της.

Εν τω μεταξύ, το μεγαλύτερο μέρος των σκληρά εργαζομένων ανθρώπων, που στερούνται τροφίμων, που είναι άρρωστοι και άστεγοι, κουνάνε το κεφάλι τους λυπημένα. Ο πόλεμος της δημοκρατίας κερδίθηκε, αλλά γι’ αυτούς η ειρήνη είναι καθημερινά όλο και πιο συγκεχυμένη. Παρ’ όλο, όμως, που η καρδιά τους είναι βαρειά, οι συμπατριώτες μου ατενίζουν το μέλλον με υπομονή και αποφασιστικότητα, μέσα από τον 3.000 ετών αγώνα. Υπό το πνεύμα του δειπνοσοφισμού, οι άνθρωποι κάθονται και συζητάνε γι’ αυτό, και στην μνήμη της ένδοξης κληρονομιάς, θα υπερασπίζουν ακόμη περισσότερο το αγαθό της ελευθερίας, ακόμη και ενάντια στις όποιες απέλπιδες πιθανότητες υπάρχουν.

Int fire v01 p02

Οι προσόψεις των καταστημάτων καλύπτονται πρόχειρα, ενώ δίπλα συντρίμμια από τους βομβαρδισμούς. Ορισμένοι έμποροι, όπως στην κάτω φωτογραφία έχουν στήσει υπαίθριους πάγκους. Οι κονσέρβες με το ψάρι και το γάλα έχουν αμερικάνικες ετικέτες. Παρατηρείστε το απόθεμα σαπουνιού ! Η τιμή είναι άλλο θέμα.

Int fire v01 p03

 

Int fire v01 p04

Στην φωτογραφία η Α.Ε. ο Βασιλέας Γεώργιος καταθέτει στεφάνι στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου στην Αθήνα, παρουσία της τιμητικής φρουράς των Ευζώνων, με την παραδοσιακή στολή



Συμμετοχή - Ταπεινότητα
Η μεγάλη συνεισφορά του Ρόταρη στον κόσμο και στις τοπικές κοινότητες,αλλά και σε καθένα από εμάς που ανήκουμε σε αυτήν την μεγάλη οικογένεια στηρίζεται στην συμμετοχή

  • Απόλλωνος 9Α & Βουλής, 105 57 Αθήνα
  • 210 3311 729
  • 210 3311 865
  • Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

© 2020 Rotary.gr.com, All Rights Reserved