ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ | ΣΥΝΕΣΤΙΑΣΕΙΣ | ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ | ΔΙΟΙΚΗΣΗ | ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ | ΙΣΤΟΡΙΑ | ΔΙΕΘΝΕΣ ΡΟΤΑΡΥ | ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ

 
 

Η Ιστορία του  Ομίλου μας

     
     

ΙΔΡΥΣΙΣ
ΙΔΡΥΤΙΚΑ ΜΕΛΗ
ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ
ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ
ΥΜΝΟΙ
ΚΑΜΠΑΝΑ 100ΕΤΙΑΣ
ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ 75ΕΤΙΑΣ

 

Ἵδρυσις τοῦ Ροταριανοῦ Ὁμίλου Ἀθηνῶν 

Ø             Τὸν Δεκέμβριον τοῦ 1928 ἱδρύθη ὁ Ροταριανὸς Ὅμιλος Ἀθηνῶν, ὁ πρῶτος Ὅμιλος ὄχι μόνον εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν ὑπόλοιπην Βαλκανικὴν περιοχήν,  ἀλλὰ ἐπίσης καὶ εἰς τὴν Ἀνατολικὴν Μεσόγειον. Ἡ πρώτη ἐπίσημη πανηγυρικὴ συνεστίασις, ὅπου ἐπεδώθη καὶ ἡ Χάρτα Ἀναγνωρίσεως (μὲ ἀριθμὸ 3040, σήμερα εἶναι 13040) τοῦ Ὁμίλου, ἔγινε εἰς τὶς 27 Δεκεμβρίου εἰς τὸ ξενοδοχεῖον τῆς Μεγάλης Βρεταννίας. Τὸ Διεθνὲς Ρόταρυ ἀποδίδοντας μεγάλην σημασίαν εἰς τὴν ἵδρυσιν τοῦ Ροταριανοῦ Ὁμίλου Ἀθηνῶν ἀπέστειλεν  ὡς ἐντεταλμένον του τὸ μέλος τοῦ Δ.Σ. τοῦ Δ.Ρ., τὸν Ροτ.  James W. Davidson, ὁ ὁποῖος εἰς τὴν ἐπίσημη ὁμιλίαν του, ἀνέφερε μεταξὺ ἄλλων : «......Οὐδεμία, εἶπε, χώρα ἀπὸ τὰς πολλὰς ποὺ μετέχουν εἰς τὸ Ρόταρυ παρουσιάζει ἀνωτέραν ποιότητα πολιτῶν ἀπὸ τὴν περὶ ἐμὲ συγκεντρωμένην σήμερον. Τὰ λαμπρὰ μνημεῖα μεγάλου ἀρχαίου λαοῦ, τοῦ ὁποίου αἱ τέχναι καὶ ὁ πολιτισμὸς ἀκόμη καὶ σήμερον παραμένουν  ὑπόδειγμα πρὸς ἄμιλλαν, διὰ τὸν κόσμον ὁλόκληρον εὑρίσκονται εἰς μικρὰν ἀπόστασιν ἀπὸ τοῦ τόπου ὅπου εἴμεθα. Δὲν θὰ ἦτο ἆραγε λογικὸν νὰ ἀναμείνωμεν ἀπὸ σᾶς τοὺς Ἀθηναίους, ἐμπνευσμένους, ὅπως θὰ εἶσθε βέβαια ἀπὸ τὰ ἔνδοξα κατορθώματα λαοῦ, ἀποκτήσαντος ἄλλοτε παγκόσμιον ἐπιρροήν, ὅτι θὰ προέλθῃ δι’ ἡμᾶς τοὺς συναδέλφους σας ροταριανούς, ὄχι μόνον τόνωσις ἀλλὰ καὶ μεγάλη, διὰ τῶν συμβουλῶν καὶ τοῦ παραδείγματός σας, προαγωγὴ τῶν σκοπῶν τοῦ Ρόταρυ, τὸ ὁποῖον θὰ γίνῃ ἰσχυρότερον καὶ ἱκανώτερον εἰς τὴν ἐπιτέλεσιν τοῦ ἔργου του διὰ τῆς συμμετοχῆς τῆς Ἑλλάδος.....».

 

Ø    Κείμενον τοῦ Σπυρίδωνος Λοβέρδου, Α΄ Προέδρου τοῦ Ὁμίλου :

«Ροταριανὸς Ὅμιλος εἶναι συνεταιρισμὸς ἐμπόρων, βιομηχάνων, ἐπιστημόνων, λογίων καὶ καλλιτεχνῶν, συνεστιωμένων καὶ συζητούντων ἅπαξ τῆς ἑβδομάδος. Σκοπὸς τῶν ἑβδομαδιαίων τούτων συναντήσεων δὲν εἶναι ἁπλῶς ἡ ἀνάπτυξις φιλικῶν σχέσεων μεταξὺ τῶν μελῶν, ἀλλὰ κυρίως ἡ καλλιέργεια τοῦ αἰσθήματος καὶ ἡ ἐπιδίωξις τῶν σκοπίμων μέσων, ὅπως ἕκαστον τῶν μελῶν καὶ ὅλοι ὁμοῦ, ἀποβῶσιν ἐξυπηρετικώτεροι πρὸς τὸν πλησίον καὶ χρησιμώτεροι διὰ τὸν τόπον καὶ τὴν κοινωνίαν. Ἡ Ροταριανὴ θεωρία, ἐπιδιώκουσα τὴν διὰ πρακτικῶν μέσων ἐφαρμογὴν εὐγενῶν ἰδανικῶν καί, ὡς ἐκ τούτου, μὴ περιπίπτουσα εἰς ἄγονον ἰδεολογίαν, παραδέχεται ὅτι πᾶς ἄνθρωπος, οἱουδήποτε ἐπαγγέλματος καὶ ἀσχολίας, εἶναι ἀναγκαῖος τροχὸς τῆς κοινωνικῆς καὶ ἐθνικῆς ζωῆς. Τὸ ἰδεῶδες, ὅμως, παντὸς ἐργαζομένου δὲν δύναται νὰ εἶναι ὁ ὑλικὸς πλουτισμός, ἀλλ’ ἡ παρὰ τὴν ἀνάγκην ταύτην προσπάθεια, ὅπως ὑπηρετήσῃ τὴν κοινωνικὴν ἀλληλεγγύην καὶ ἀποβῇ ἐν τῷ κύκλῳ τῆς δράσεώς του, ὑποδειγματικὸς ἐργάτης καὶ παράγων κοινωνικῆς προόδου. Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ οἱ Ροταριανοί, ἐν τῇ ἀνατροφῇ των, προσπαθοῦσι νὰ τελειοποιήσωσι τὰς ἐμπορικάς, βιομηχανικάς, ἐπιστημονικὰς καὶ τεχνικὰς μεθόδους των, ὅπως ἀνέλθωσι τὰς  βαθμίδας τῆς ἠθικῆς κλίμακος καὶ συντελέσωσιν εἰς μεγαλυτέραν εὐημερίαν τῆς ἀνθρωπότητος, ἰδίως κατὰ τὴν διανυομένην σήμερον περίοδον δυσκόλου καὶ σκληροῦ βιοτικοῦ ἀγῶνος. Ὀλίγη ἰδανικότης προσαρμόζεται τελείως μὲ τὰς ἐπιχειρήσεις καὶ τὴν ἐπαγγελματικὴν ἐργασίαν. Αἱ ἰδέαι αὐταί, ἀποτελοῦσαι ὑπαγορεύσεις ὑπερτέρας συνειδήσεως  καὶ φιλάλλου πνεύματος, ὑποβοηθοῦν καὶ τὴν ὑλικὴν εὐημερίαν, ὡς ἀποδεικνύει ἡ πολλαπλῆ εὐδοκίμησις ἀνθρώπων ἐμπνεομένων ὑπὸ τοῦ διπλοῦ αὐτοῦ ἰδανικοῦ, τοῦ ζήλου πρὸς ἐργασίαν καὶ τῆς συναισθήσεως τῶν ἠθικῶν ὑποχρεώσεων πρὸς τὸν πλησίον».  ΣΠΥΡΟΣ ΛΟΒΕΡΔΟΣ, Πρόεδρος Ρ.Ο. Ἀθηνῶν, 1929 (Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ τεῦχος τῶν Πεπραγμένων τοῦ Ροταριανοῦ Ὁμίλου Ἀθηνῶν, ροταριανῆς περιόδου 1928-1929).

 

 


Ζωή και Στιγμές του James και της Lillian Davidson στο Διεθνές Ρόταρυ

 

 

Η επίσκεψή τους το 1928 στην Αθήνα

 Το αρχείο του Ομίλου μας απέκτησε ένα σπουδαίο βιβλίο, με τίτλο «Ζωή και Στιγμές του James και της Lillian Davidson στο Διεθνές Ρόταρυ».

 Είναι μια βιογραφία της πολυετούς ροταριανής δραστηριότητας του  Ροτ. James Davidson, ο οποίος συνέβαλε τα μέγιστα κατά την δεκαετία του ’30 στην επέκταση του Ρόταρυ, ιδρύοντας πολλούς Ροταριανούς Ομίλους σε πολλά κράτη της Μεσογείου, της Ασίας, της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας. Δικαίως, λοιπόν, έχει χαρακτηρισθεί ως ο “Marco Polo” του Διεθνούς Ρόταρυ.

Ο Ροταριανός Όμιλος Red Deer, Alberta του Καναδά, τον οποίο ίδρυσε ο Ροτ. James Davidson τον Φεβρουάριο του 1923, εξέδωσε αυτόν τον τόμο τιμώντας την μνήμη του σπουδαίου αυτού Ροταριανού, ενώ την έρευνα υλικού και την επιμέλεια της εκδόσεως αυτού (335 σελίδες) είχε ο Ροταριανός, ιστορικός Δρ. Robert Lampard, μέλος του Ομίλου Red Deer. Ένας τόμος με πολλά βιογραφικά στοιχεία του Ροταριανού James, με πλούσιο φωτογραφικό υλικό, αναδημοσιεύσεις σχετικών άρθρων εκ του περιοδικού The Rotarian, επιστολές Ροταριανών Ομίλων και αξιωματούχων του Διεθνούς Ρόταρυ, δημοσιεύματα εφημερίδων και κυρίως μια αναλυτική καταγραφή - εν είδει ημερολογίου - των προσπαθειών του για την ίδρυση των Ομίλων.

Η σύζυγός του Lillian τον συνόδευσε σ’όλα τα ταξείδια του αναλαμβάνοντας συγχρόνως έναν σπουδαίο ρόλο : Να καταγράψει τις προσωπικές εμπειρίες, τις προσπάθειες και τις συνθήκες - όπως τις περιέγραψε ο σύζυγός της James - υπό τις οποίες ιδρύθηκαν Ροταριανοί Όμιλοι σε διάφορες χώρες. Παράλληλα, η ίδια δεν παραλείπει να διατυπώνει τις προσωπικές της εντυπώσεις κατά την παραμονή τους στις διάφορες χώρες σκιαγραφώντας εν συντομία τον τρόπο ζωής, τις αντιλήψεις, τα ήθη και έθιμα κάθε χώρας, κατανοώντας τις πολιτισμικές και κοινωνικές διαφορές, κάτι που δείχνει έναν άνθρωπο με υψηλό πνευματικό επίπεδο.

Η Επιτροπή Επεκτάσεως, της οποίας ο Ροτ. James Davidson επαναδιωρίσθηκε ως μέλος της το 1927, του πρότεινε ένα ταξείδι στις Βαλκανικές χώρες, στην ανατολική περιοχή της Μεσογείου και στην Ασία, για την παρουσίαση του Ρόταρυ και την ίδρυση Ομίλων. Κατά την συνεδρίασή της τον Νοέμβριον του 1927 η Επιτροπή ενέκρινε το εξασέλιδο σχέδιο του James, όπως επίσης και την οικονομική κάλυψη του τριετούς αυτού ταξειδίου. Η κύρια επιδίωξη ήταν μια εφαρμοζόμενη παγκόσμια στρατηγική επεκτάσεως του Ρόταρυ και όχι μόνον απλώς η δημιουργία νέων Ομίλων. Μερικοί Ροταριανοί έβλεπαν αυτό το ταξείδι ως ένα μέσο επαφών για Αμερικανούς επιχειρηματίες. Εδώ αξίζει να αναφερθή, ότι κατά την επίσκεψή του στις Βαλκανικές χώρες και την Τουρκία, ο James κατώρθωσε μόνον στην Ελλάδα να ιδρύσει Ροταριανό Όμιλο, τον Ροταριανό Όμιλο Αθηνών, πριν από 83 χρόνια. Το τριετές ταξείδι του ζεύγους Davidson με την κόρη τους Marjory ξεκίνησε τον Αύγουστον του 1928 και ωλοκληρώθηκε τον Μάρτιον του 1931. Στην περιγραφή της η Lillian, αναφέρεται βεβαίως και στην παραμονή τους στην Ελλάδα και την ίδρυση του πρώτου Ομίλου της Ελλάδος και των Βαλκανίων, του Ροταριανού Ομίλου Αθηνών.

Θερμότατα συγχαρητήρια αξίζουν στον Ροταριανό Όμιλο Red Deer και τον Ροταριανό Robert Lampard για την πολύ σπουδαία αυτή εκδοτική τους προσπάθεια, η οποία δεν αποτελεί μόνον ένα ιστορικό στοιχείο στην συνολική παρουσία του Διεθνούς Ρόταρυ, αλλά συγχρόνως και κυρίως έναν φόρο τιμής προς τον σπουδαίο αυτό Ροταριανό, ο οποίος υπηρέτησε με αγάπη και πάθος τα ιδανικά και τους σκοπούς του Ρόταρυ. 

 

 

ΑΘΗΝΑ – Η ΠΟΛΙΣ ΠΟΥ ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ

Εμφυτεύοντας μια νέα ιδέα σε ένα αρχαίο έδαφος

(Απόσπασμα από τον αναμνηστικό τόμο «Η Ζωή και Στιγμές του James και Lillian Davidson στο Διεθνές Ρόταρυ». Μετάφραση Ροτ. Δημητρίου Ε. Μέξη)

"...

 Δεν χάσαμε καθόλου χρόνο κατά την παραμονή μας στην Αθήνα και το επόμενο πρωί μετά την άφιξή μας, ο Jim επεκοινώνησε με τους πληρεξούσιους πρέσβεις της Αγγλίας και των Η.Π.Α. Ο Βρεταννός Sir Percy Loraine πιστεύει ότι η πρόσφατη ιστορία της Ελλάδος θα μπορούσε να έχει ένα αρνητικό αντίκτυπο για το Ρόταρυ εδώ στην Αθήνα, περιγράφοντας παραστατικά επί μία ώρα την προβληματική πολιτική περίοδο από το 1913 μέχρι σήμερα. Σπανίως στην σύγχρονη εποχή, μια δυτική χώρα να έχει τόσα πολλά και πολύκροτα γεγονότα σε μια τόσο σύντομη χρονική περίοδο. Εννέα αλλαγές στην πολιτική σκηνή μέσα σε δεκατρείς μήνες θα μπορούσαν εύκολα να χαρακτηρισθούν ως μια μαζική παραγωγή της ιστορίας και να αποδείξουν τον ισχυρισμό «πειράματα στην πολιτική σημαίνουν επαναστάσεις».

 Σε μια τέτοια τεταμένη κατάσταση βρέθηκε ο Jim με το ροταριανό του όραμα. Φυσικά, σε μια σημαντική πρωτεύουσα, όπως η Αθήνα με πληθυσμό περίπου 550.000 κατοίκους, θα υπάρχει και μια διεθνής κοινότητα, όπου θα μπορούσαν εύκολα να βρεθούν μεταξύ των μελών αυτής υποψήφιοι Ροταριανοί. Παρ’όλα αυτά, ένας τέτοιος Όμιλος θα έχει λίγη επιρροή. Στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες δυτικές χώρες, τα μέλη θα πρέπει να απαρτίζονται από τους γηγενείς κατοίκους, συνεπώς ο σύζυγός μου Jim έπρεπε να επικοινωνήσει με Έλληνες.

Πάντοτε η πρώτη του επαφή σε τέτοιες περιπτώσεις ήταν με υψηλά ιστάμενους κυβερνητικούς αξιωματούχους, αισθανόμενος ότι η πραγματική πρόοδος γίνεται, όταν αυτά τα πρόσωπα κατανοήσουν τον ρόλο του Ρόταρυ και γνωρίσουν τους σκοπούς του. Έχοντας την εμπειρία της αποδοχής του Ρόταρυ από Προέδρους των Η.Π.Α., από τους βασιλείς του Βελγίου, της Ιταλίας και της Ισπανίας και από εκατοντάδες άλλες πολιτικές προσωπικότητες, ο Jim δεν είχε αμφιβολία ότι άξιζε να στραφεί η προσοχή των Ελλήνων προς το Ρόταρυ. Η πρώτη του επικοινωνία ήταν με τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος, Ελευθέριο Βενιζέλο. Ο Jim έγραφε στην αναφορά του : «Τον βρήκα πολύ φιλικό. Εξέφρασε το ενδιαφέρον του για το Ρόταρυ και ήλπιζε να επιτύχω. Μου εζήτησε να επικοινωνήσω μαζί του οποιαδήποτε στιγμή, εάν θα μπορούσε ο ίδιος να παρέξη κάποια βοήθεια. Είχε ακούσει για το Ρόταρυ όταν βρισκόταν στην Αγγλία. Επίσης, εξέφρασε την σθεναρή άποψη ότι στα ιδρυτικά μέλη θα πρέπει να συμπεριληφθούν και Βασιλικοί. Ένας Ροταριανός Όμιλος στην Αθήνα, εάν υπηρετεί έναν χρήσιμο σκοπό, τότε τα μέλη του θα πρέπει να αποτελούνται από Βασιλικούς και Βενιζελικούς».

Λέγοντας ο Βενιζέλος ότι «τα μέλη του  Ομίλου πρέπει να είναι Βασιλικοί και Βενιζελικοί», είναι κάτι τέτοιο εφικτό ; Αυτό ήταν το πρώτο ερώτημα. Ο Βρεταννός πληρεξούσιος Πρέσβυς Sir Percy Loraine και ο Αμερικανός συνάδελφός του Robert P. Skinner εξέφρασαν αμέσως αντίθετες απόψεις. Ένας άλλος Ευρωπαίος ξιωματούχος, ο οποίος κατοικούσε στην Αθήνα επί 40 χρόνια, προφανώς καλύτερα ενημερωμένος, διατύπωσε την άποψη ότι ένας τέτοιος Όμιλος είναι δυνατόν να δημιουργηθεί, τονίζοντας όμως, ότι θα πρέπει να υπάρχει μέγιστη υπομονή και προσοχή φέρνοντας κοντά τις δύο αυτές ομάδες. Οι Βασιλικοί αποτελούνται από αριστοκράτες, μέλη των πιο μεγάλων οικογενειών της Ελλάδος και έχουν μια ισχυρή συνέχεια. Οι Βενιζελικοί, μερικές φορές αναφέρονται και ως Δημοκράτες, αποτελούνται σε μεγάλο βαθμό από επαγγελματίες και επιχειρηματίες, αλλά πολλοί εξ αυτών προέρχονται από διακεκριμένες Ελληνικές οικογένειες και ως πολιτικό κόμμα υπερέχει αυτή την περίοδο. Αναμφίβολα, πάντοτε η Ελλάδα παραμένει μια δημοκρατία.

Είμαστε τόσο συνηθισμένοι να βλέπουμε Έλληνες σε δυτικές χώρες, κυρίως σε επαγγελματικές και επιχειρηματικές συναντήσεις, που μας κάνει να πιστεύουμε ότι η παρουσία των Ελλήνων στο εξωτερικό είναι μια ύψιστη αποστολή. Τους συναντάμε σε πολλές χώρες να κατέχουν μεγάλες οικονομικές και εμπορικές θέσεις. Στην Αίγυπτο μερικές από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις είναι Ελληνικές και στην Ινδία δεν υπάρχει καμμία μεγάλη επιχείρηση χωρίς ελληνικό ενδιαφέρον. Είμαστε αρνητικώς προκαταλημμένοι στις Η.Π.Α. και τον Καναδά κρίνοντας τους Έλληνες από την μεταναστευτική τάξη που βλέπουμε. Τι λάθος είναι αυτό, διαβεβαιώνοντας ότι σε κανένα μέρος του κόσμου δεν μπορεί κάποιος να συναντήσει τόσο γοητευτικούς, ευγενείς και με υψηλό πολιτιστικό επίπεδο, ευχάριστους ανθρώπους.

Ασχολούνται με την πολιτική πάρα πολύ σοβαρά, αυτό κάνουν οι Έλληνες αριστοκράτες. Σε μερικές από τις παλαιότερες οικογένειες, η πολιτική είναι σαν θρησκεία. Δεν είναι ασυνήθιστο για έναν γιο να εκλέγεται στον πολιτικό βίο, για να συνεχίσει την παράδοση της οικογενείας. Σε μια από τις ηγετικές οικογένειες με τα μέλη της οποίας είχαμε την ευκαιρία να γνωρισθούμε, ο μοναδικός γιος είχε καθήκον να συνεχίσει. Θεωρήσαμε αυτήν την περίπτωση ως μια θυσία με σκοπό να διατηρηθούν οι παραδόσεις αυτής της οικογένειας. Εδώ στην Ελλάδα, η τιμή της οικογένειας είναι υπεράνω από οποιοδήποτε μέλος της. Ίσως αυτή η ιδέα να έχει κληρονομηθεί από την αρχαία περίοδο. Υπάρχει μια πραγματική ευγένεια, μια αρχοντιά του χαρακτήρος στην παληά οικογενειακή ζωή των Αθηνών, και δεν θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε με άλλον τρόπον, παρά μόνον εάν το Ρόταρυ μπορούσε και έπρεπε να βοηθήσει τον κόσμο να γνωρίσει και να κατανοήσει τους Έλληνες, όπως ακριβώς είναι.

Η μέθοδος του Jim να επιτύχει τον στόχο του ήταν να εξασφαλίσει από τις δύο Πρεσβείες, την Βρεταννική και την Αμερικάνικη, καταλόγους των πιο αξιόλογων ατόμων, Βενιζελικών και Βασιλικών, στην Αθήνα, και, παράξενο που το αναφέρω, οι δύο αυτοί κατάλογοι ταίριαζαν μεταξύ τους. Μετά από μια προσεκτική μελέτη επελέγησαν επτά άτομα για να αποτελέσουν τον πρώτο πυρήνα. Ο Jim γνώριζε, ότι δεν θα μπορούσε να εργασθεί χωρίς αυτή την συμβουλευτική ομάδα των Ελλήνων, ειδάλλως εάν επιχειρούσε να χειρισθή μόνος του αυτή την περίπτωση θα οδηγούνταν από λάθος σε λάθος αγνοώντας τις τοπικές συνθήκες. Στην συμβουλευτική αυτή ομάδα υπήρχαν Βενιζελικοί και Βασιλικοί και το μεγαλύτερο πρόβλημα για τον Jim ήταν να προσπαθήσει να τους πείσει να συνεργασθούν, κάτι εξαιρετικά δύσκολο, για το οποίο ο Jim ποτέ δεν αισθάνθηκε αρκετά σίγουρος και γι’αυτό και προσπαθούσε συνεχώς κάτω από μεγάλο άγχος. Μάλιστα, κάποιος εκ των υποστηρικτών του του ερώτησε : «Αξίζει να προσπαθήσουμε κάτω από τέτοιες συνθήκες ;».

Ο Jim προγραμμάτιζε συναντήσεις καθημερινώς μέχρις ότου δημιουργήθηκε ο Ροταριανός Όμιλος Αθηνών. Και τώρα αφήνω τον Jim να πει την ιστορία του :

«Η διαφορά μεταξύ της επεκτάσεως του Ρόταρυ σ’αυτήν την χώρα και στην πατρίδα μας είναι ότι εμείς αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες εξ αρχής. Ενώ εδώ, όλα κυλούν απαλά, όπως ένα πλοίο σε μια ήρεμη θάλασσα, χωρίς κανένας να προβλέπει η τουλάχιστον να ανησυχεί για το ναυάγιο, που είναι πιθανόν να συμβεί. Ένας άνδρας σου δίδει την εγκάρδια υποστήριξη. Υπάρχει ένας άνθρωπος στον οποίον να μπορείς να στηριχθείς. Και εκείνη την στιγμή παρέλαβα ένα ευγενικό μήνυμα. «Υπό τις παρούσες συνθήκες» η «επειδή είμαι πολυάσχολος», που εσήμαινε ότι το πρόσωπο αυτό έφυγε. Έδειξα το μήνυμα στους άλλους, οι οποίοι απλώς κούνησαν τους ώμους τους. Ήξεραν τον πραγματικό λόγο, αλλά δεν σχολίασαν. Χαμογέλασαν και προχώρησαν αγνοώντας την αποθάρρυνσή μου.

Καθώς κυττάζω πίσω αυτές τις δύσκολες ημέρες, υπάρχει μια ευχάριστη ανάμνηση των επτά ευγενικών Ελλήνων, που δημιούργησαν τον πρώτο πυρήνα. Παρακολουθούσαν κάθε συνάντηση και με βοήθησαν τόσο πολύ, που δεν τους ξεχάσω ποτέ. Θα σου αναφέρω τα ονόματά τους: Φίλιππος Δραγούμης, Σπύρος Λοβέρδος, Γρηγόριος Ρακτιβιάν, Αντώνιος Σταθάτος, Σπήλιος Αγαπητός, Άγγελος Οικονόμου και Βασίλειος Βόϊλας. Σ’αυτα τα ονόματα θα συμπληρώσω ακόμη ένα, του Θεόδωρου Πετρακόπουλου. Τι μεγάλη χαρά θα ήταν να τους έβλεπα γι’άλλη μια φορά. Υπήρχαν τόσες δυσκολίες, που δεν ήμουν σίγουρος για την επιτυχία, μέχρις ότου είδα τα δύο τρία των ανδρών να παρευρίσκονται στο πρώτο γεύμα. Εκτός των πολιτικών διαφορών μεταξύ Βενιζελικών και Βασιλικών, υπήρχε και το οικονομικό θέμα. Οι φόροι ήσαν πολύ υψηλοί εξ αιτίας του 10ετους πολέμου και βεβαίως συνέβαλαν στην δύσκολη αυτή οικονομική κατάσταση και οι πρόσφυγες. Οι μισθοί έχουν γίνει αξιοθρήνητα ανεπαρκείς εξ αιτίας της πτώσεως της αγοραστικής δύναμης της δραχμής. Δεν υπάρχει μια ανταποκρινόμενη αναπροσαρμογή στις πληρωμές. Ως εκ τούτου βρήκαμε μέλη του κοινοβουλίου, των οποίων ο μηνιαίος μισθός ήταν ίσος μόνον με εκατό δολλάρια Η.Π.Α. Υπήρχαν πολλά αξιόλογα πρόσωπα για μέλη του Ομίλου, δεν μπορούσαν, όμως, να καταβάλλουν ακόμη και την καθορισμένη εισφορά προς το Ρόταρυ. Φυσικά, υπάρχει πλούτος, αν αναλογισθούμε τον μεγάλο αριθμό επιχειρηματιών και των επιτυχημένων Ελλήνων σ’όλες τις μεγάλες πόλεις. Στο Κάϊρο και την Αλεξάνδρεια υπάρχουν πάρα πολλοί επιτυχημένοι Έλληνες, και κυρίως στην Αλεξάνδρεια οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις και μεγάλοι εμπορικοί οίκοι ανήκουν σε Έλληνες.

Εκτός από το οικονομικό πρόβλημα, μια άλλη δυσκολία ήταν η μεσημβρινή διακοπή, που αποτελούσε εμπόδιο για ένα ροταριανό γεύμα. Σχεδόν όλοι συνηθίζουν να γευματίζουν οικογενειακά. Τα καταστήματα παραμένουν κλειστά και η πόλις κοιμάται μέχρι τις 3 το απόγευμα. Τόσες πολλές δυσκολίες που φαινομενικά δεν ξεπερνιόντουσαν, όμως τα μέλη συγκεντρωνόντουσαν καθημερινώς και κατόπιν έγινε αποδεκτή η πρότασις να αναλάβει την προεδρίαν ο Σπύρος Λοβέρδος. Δεν θα μπορούσε να βρεθεί πιο ιδανικός άνθρωπος. Ένας συνδυασμός πολιτισμένου και επιτυχημένου επαγγελματικά ανθρώπου. Είναι Πρόεδρος του Δ.Σ. της Λαϊκής Τράπεζας, ενός εκ των μεγαλυτέρων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Τα απογεύματά του τα αφιερώνει συχνά στην μελέτη, στην εντυπωσιακή προσωπική του βιβλιοθήκη. Είναι ένας ενθουσιώδης συλλέκτης σπάνιων εκδόσεων. Ένας άνθρωπος που μαγνητίζει με την προσωπικότητά του, που μιλάει αρκετές γλώσσες και εντυπωσιάζει τον κάθε ένα που έρχεται σε επαφή μαζί του. Ήταν μόνον δύο μέρες πριν την επίσημη πρώτη συνεστίαση, που ανέλαβε την προεδρίαν ο Κύριος Λοβέρδος, αλλά όπως εύκολα μπορεί κανείς να φαντασθή, κάθισα λίγο απόμερα στην ιδιωτική αίθουσα φαγητού στο Ξενοδοχείον της Μεγάλης Βρεταννίας κατά την διάρκειαν της πρώτης επίσημης πανηγυρικής συνεστιάσεως, στις 28 Δεκεμβρίου 1928, γνωρίζοντας πλέον ότι ο νέος Όμιλος έβλεπε κατάματα τον κόσμο με έναν τέτοιον ηγέτη».

 Η Ελλάδα έχει μια από τις εκπληκτικώτερες θέσεις σε σχέση με άλλες χώρες σήμερα. Φαντασθήτε τα τριάντα εκατομμύρια ανθρώπων, αβοήθητων και απόρων που συνωστίζονται στα λιμάνια της Νέας Υόρκης και της Φιλαδέλφειας η τα δέκα εκατομμύρια στο Λονδίνο και το Λίβερπουλ και αυτές οι πόλεις τους προσκαλούν (ως μετανάστες) καθώς τους παρέχουν τροφή και στέγη και τελικά τους απορροφούν. Όμως το πρόβλημα είναι, πως αυτό το μικρό Ελληνικό Έθνος καλείται να αντιμετωπίση ένα μεγάλο πρόβλημα. Με σχεδόν άδεια τα δημόσια ταμεία του εξ αιτίας του πολυετούς πολέμου, 1.500.000 Έλληνες πρόσφυγες η το 1/4 του πληθυσμού της χώρας κατέκλυσαν τις ακτές της Ελλάδος. Αναρρωτιέμαι, πόσα έθνη συλλογιζόμενα τα συγκεκριμένα προβλήματά τους, σκέφθηκαν αυτήν την μικρή χώρα, την Ελλάδα, να αντιμετωπίζει ένα τέτοιο τεράστιο πρόβλημα. Η άφιξη των Ελλήνων προσφύγων, ανεξαρτήτως του πληθυσμιακού βάρους που μεγάλωσε κατακόρυφα, συνέβαλε στην οικονομική ανάπτυξη καθώς επαναλειτούργησαν κλειστές επιχειρήσεις και ιδρύθηκαν νέες. Οι Έλληνες αντιμετώπισαν με γενναιότητα τις δυσκολίες και συμπαραστάθηκαν στον μέγιστο βαθμό προς τους πρόσφυγες. Ο κάθε ένας, ανάλογα με τις δυνατότητές του προσέφεραν «μέχρι τα μύχια της καρδιάς των».

Κατά την διάρκειαν των συναντήσεων του Jim με τους Έλληνες και καθώς δεν μπορούσα να τον βοηθήσω αναλαμβάνοντας κάποια ευθύνη στην προσπάθειά του αυτή, παρά μόνον να του λέω ενθαρρυντικά λόγια, αφιέρωσα τον ελεύθερο χρόνο μου επισκεπτόμενη μαζί με την κόρη μου Marjory τα πιο σημαντικά αξιοθέατα της αρχαίας Αθήνας. Καθώς Αθήνα και Ακρόπολις σημαίνουν το ίδιο πράγμα σε μένα, κατευθύνθηκαμε προς τον πανάρχαιο βράχο. Στα πόδια του στην δυτική πλευρά ευρίσκονται τα αρχαία ερείπια του Ωδείου και το Θέατρον του Διονύσου. Στην βόρεια πλευρά, ένα μικρό παράξενο χωριό προσκολημένο στον βράχο με τα μικρά, στενά και φιδίσια δρομάκια (τα Αναφιώτικα).

 Τα μεγάλα μαρμάρινα σκαλοπάτια στην δυτική πλευρά του βράχου οδηγούν προς τα Προπύλαια, αυτό το σπουδαίο οικοδόμημα στην είσοδο προς την Ακρόπολη, του περίφημου Μνησικλέους. Από την εσωτερική πλευρά της εισόδου των Προπυλαίων έχεις την υπέροχη θέα του μαγευτικού Δωρικού Ναού, του Παρθενώνα, που στέκεται μελαπρεπής μέσα στην μοναξιά του. Επίσης από το ίδιο σημείο μπορείς να δης καθαρά τις υπέροχες Καρυάτιδες στο Ερεχθείον. Μου αρέσουν πάρα πολύ αυτές οι γλυπτές Ελληνικές γυναικείες φυσιογνωμίες. Τα απλά αλλά και κολακευτικά ρούχα τους ακολουθούν ανάλαφρα το σώμα δημιουργώντας όμορφες δίπλες και αν και φαίνεται ότι στηρίζουν με το κεφάλι τους την πρόσοψη, εν τούτοις έχεις το ευχάριστο αίσθημα ότι αυτά τα μεγάλα και καλοσχηματισμένα σώματα στηρίζουν ανάλαφρα αυτό το βάρος.

Ανεβαίνοντας την βραχώδη κλίση με διάσπαρτες σπασμένες κολώνες, πεσμένες από τα βάθρα τους, βρίσκεσαι μπροστά στον Παρθενώνα. Ανακαλύπτεις ότι οι λαξευμένοι μαρμάρινοι λίθοι που αποτελούν την βάση και των τεσσάρων πλευρών του ναού είναι υπερβολικά ψηλοί για μικροκαμωμένους θνητούς, σαν και εμάς. Κάναμε τον γύρο του ναού για να βρούμε ένα κατάλληλο πέρασμα να μπούμε μέσα. Στην βόρεια πλευρά του ναού βρίσκονται σκαλωσιές για εργασίες αποκατάστασης, που βρίσκονται σε εξέλιξη με γοργούς ρυθμούς.

Στην νότια πλευρά αποσπασματικά τμήματα κιώνων, απλωμένα στο έδαφος σε ορθή γωνία με το οικοδόμημα, αριθμημένα και με σήμανση, είναι έτοιμα να μπουν στην θέση τους. Τεράστια μαρμάρινα σταυροδοκάρια στέκονται ανάμεσα στους κίωνες. Βρεθήκαμε μόνες μέσα σ’αυτήν την σιωπή που δημιουργεί αυτή η πανάρχαια Ακρόπολη, όπου μιλούν τα έργα των ανθρώπων. Σ’εκεινη την εποχή δημιουργήθηκε το υπέροχο άγαλμα της Αθηνάς Παρθένου και σφυριλατήθηκαν τα εξαίσια σκαλιστά της ζωοφόρου του Παρθενώνα, με τις τέλειες αναλογίες, που συνέλαβε  ο Φειδίας. Το έργο του δημιουργεί μια βαθειά ψυχική ικανοποίησι.

Το τελευταίο απόγευμα προτού αναχωρήσουμε από την Ελλάδα, κατευθυνθήκαμε προς το Σούνιον. Ο Νομός της Αττικής, στον οποίον βρίσκεται η Αθήνα, έχει σχήμα τριγώνου με κορυφή αυτού το Σούνιον. Κατά την διαδρομή μας επισκεφθήκαμε τα αρχαία μεταλλεία ασημιού στο Λαύριο. Αυτά αποτελούσαν ίσως μία από τις σημαντικώτερες πηγές εισοδήματος για την Αθήνα επί πολλούς αιώνες, καθιστώντας το ασημένιο νόμισμα ως το κύριο μέσο εμπορικής συναλλαγής στην Ελλάδα

Χάρις στην χρηματοδότηση από τα ορυχεία του Λαυρίου κατέστη δυνατή η κατασκευή του Αθηναϊκού στόλου, με τον οποίον ο Θεμιστοκλής κατώρθωσε να νικήση την τεράστια πολεμική δύναμη της Περσίας. Λέγεται, ότι υπάρχουν 2.000 φρεάτια και στοές, πολλές εκ των οποίων δεν έχουν ακόμη ανακαλυφθεί. Λειτουργεί σήμερα, αλλά σε πολύ μικρώτερη κλίμακα.

 Στην υψηλότερη κορυφή του ακρωτηρίου, ψηλά πάνω από την θάλασσα, βρίσκονται τα ερείπια του Ναού του Ποσειδώνος, του αρχαίου θεού της θάλασσας. Δεν είδαμε πιο όμορφο θέαμα απ’αυτό. Η προσοχή μας στράφηκε σε μία κολώνα, όπου είναι χαραγμένο το όνομα του Λόρδου Βύρωνα. Προς τα δεξιά μας μπορούσαμε να δούμε την θολή μάζα του νησιού της Αίγινας, με την φοβερή ναυτική δύναμη την εποχή του Περικλέους, την οποία ο ίδιος ωνόμασε «το μάτι-πληγή της Αθήνας».

 Ξαφνικά ξεπρόβαλε σε μια έκκρηξη φωτός ο ήλιος, λίγο πριν βυθιστεί για να ξεκουρασθή, δημιουργώντας ένα τέλειο καλλιτεχνικό φόντο των σπασμένων κιώνων, σύμβολο των αρχαίων επιτευγμάτων του μικρού, αλλά ισχυρού αυτού έθνους. Μικροσκοπικοί μωβ κρόκοι, που μετά δυσκολίας διακρίνονται, μια ευχάριστη έκπληξι αυτόν τον χειμωνιάτικο Δεκέμβρη, στολίζουν τα ερείπια του ναού, διακηρύσσοντας ένα πνεύμα αναγεννήσεως και μέσα από την καρδιά μου μια παράκληση μεταδόθηκε στους τέσσερις ανέμους του ουρανού: Η Ελλάδα είχε την «Ιλιάδα της θλίψης», μπορεί τώρα να έχη πλέον την «Ιλιάδα της χαράς».

 

 

Η ΑΘΗΝΑ ΣΤΟ ΡΟΤΑΡΥ – ΤΟ ΡΟΤΑΡΥ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Δελτίο Ρ.Ο Αθηνών, τεύχος 5-6, 2013-2014

(Μετάφραση του αγγλικού κειμένου εκ του Περιοδικού The Rotarian, Ιουλίου 1929)

Η Αθήνα στο Ρόταρυ ή καλύτερα το Ρόταρυ στην Αθήνα δημιουργεί έναν υποβλητικό τίτλο. Ο συνδυασμός του παληού με το καινούργιο και αντιστρόφως, αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα.

Η πόλη του Πλάτωνα, του Σωκράτη και του Αριστοτέλη, ο τόπος καταγωγής της ηθικής φιλοσοφίας, θα έχει στην σκια της Ακρόπολης, μία ομάδα ανδρών που ίσως περικλείουν έναν Πλάτωνα, έναν Σωκράτη η έναν Αριστοτέλη του αύριο. Πέρα, όμως, από τα οράματα, η οργάνωση του Ρόταρυ στην Αθήνα ακολουθεί μία από τις δυσκολώτερες περιπτώσεις επέκτασης και ιδρύσεώς του.

Ο Ροτ. James Davidson, ως εκπρόσωπος του Διεθνούς Ρόταρυ και υπεύθυνος για την επέκτασή του στην Εγγύς Ανατολή, έφερε σε επιτυχία το έργο του, εκεί όπου κάποιος άλλος θα είχε αποτύχει νίπτοντας τας χείρας του. Έφθασε στην Αθήνα με υδροπλάνο από την Κωνσταντινούπολη, κατά την περίοδο που μαινόταν ένας πυρετώδης αγώνας στο διπλωματικό πεδίο, που θα μπορούσε να δημιουργήσει οποιαδήποτε δυσκολία.

Στην Αθήνα βρήκε ανθρώπους από την Ελληνο-Αμερικανική κοινότητα, καθώς και Βασιλικούς και Βενιζελικούς (οι δύο τελευταίες ομάδες, με έντονο πολιτικό και κομματικό χαρακτήρα δεν είχαν θερμές σχέσεις μεταξύ τους). Συνάντησε τον Πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, από τον οποίον έλαβε την έγκριση και την συμπάθειά του.

Το γράμμα του Έλληνα Πρωθυπουργού έχει ως εξής :

 

Ἀθῆναι, 11 Δεκεμβρίου

Ἀγαπητὲ κύριε Davidson,

Ἐδιάβασα τὴν ἐπιστολὴν τοῦ Διεθνοῦς Ρόταρυ, τὴν ὁποίαν μοῦ ἐγχειρήσατε καὶ διὰ τὴν ὁποίαν σᾶς εὐχαριστῶ θερμῶς. Αἱ ἀρχαὶ ἀποτελοῦσαι τὴν βάσιν τῆς κινήσεώς σας, αἱ ἰδέαι τῆς ἀμοιβαίας κατανοήσεως, τῆς ἐπαγγελματικῆς συνεργασίας, διεθνῶς, ἀνδρῶν ἡνωμένων εἰς τὸ ἰδανικὸν τοῦ ὑπηρετεῖν, εἶναι ἀρχὰς τὰς ὁποίας ἔχομεν καθῆκον ἵνα προωθήσωμεν ἐπιμόνως. Διὰ τὸν λόγον τοῦτον παρακολουθῶ μὲ μεγάλον ἐνδιαφέρον καὶ συμπάθειαν τὴν δράσιν αὐτὴν στοχεύουσα εἰς τὴν ἐπέκτασιν τῆς Ροταριανῆς Κινήσεως εἰς τὴν  Ἐγγὺς  Ἀνατολὴν καὶ ἰδίᾳ εἰς τὴν Ἑλλάδα.

Εἰλικρινῶς δικός σας,

(ὑπογραφή)

Ε. Κ. Βενιζέλος

Ἀθῆναι, Ἑλλάς

11 Δεκεμβρίου 1928

 

Ο Βενιζέλος, είναι 68 ετών, γεμάτος υγεία και ενεργητικότητα. Εργάζεται δεκαπέντε ώρες την ημέρα, έχει απλές, δημοκρατικές ιδέες, μιλάει καλά την αγγλική, και είναι ένθερμος υποστηρικτής του Ρόταρυ, με την έννοια μιας κίνησης ενωμένων ανθρώπων, προερχόμενων από διαφορετικά πολιτικά κόμματα.

Πέρα από την αρχική δυσκολία της αναζήτησης υποψηφίων μελών από τα αντίπαλα κομματικά στρατόπεδα, ο Davidson αντιμετώπισε ένα πρόβλημα, την «μεσημεριανή διακοπή». Ο κάθε ένας πήγαινε στο σπίτι του για το γεύμα και επέστρεφε και πάλι στις 3 το μεσημέρι. Ο ίδιος επρότεινε η ροταριανή συνάντηση να γίνεται το βράδυ, συνοδεία δείπνου, μία φορά τον μήνα. Εν συνεχεία, υπήρξε το «οικονομικό πρόβλημα». Το Ρόταρυ ήταν ακριβό για τους Έλληνες.

Παρά τις δυσκολίες αυτές, ιδρύθηκε ο πρώτος Όμιλος, των Αθηνών. Ένας βασιλικός και ένας βενιζελικός έδωσαν τα χέρια για πρώτη φορά. Και Πρόεδρος του Ομίλου ανέλαβε ο Σπύρος Λοβέρδος, ένας ισχυρός άνδρας, που έχαιρε ευρείας εκτίμησης. Μιλά ιταλικά και γαλλικά, και λίγο αγγλικά, είναι λάτρης των γραμμάτων και των τεχνών, έχει ένα υπέροχο σπίτι και μία από τις καλύτερες ιδιωτικές βιβλιοθήκες στην Ελλάδα. Είναι Πρόεδρος της Λαϊκής Τράπεζας, ένα από τα μεγαλύτερα χρηματοπιστωτικά Ιδρύματα της χώρας.

Ο Σπύρος Λοβέρδος ελπίζει να μπορέσει να παρακολουθήσει το Συνέδριο του Ρόταρυ στο Σικάγο των Η.Π.Α. την επόμενη χρονιά, μαζί με την σύζυγο και την κόρη του. Εν τω μεταξύ, αφοσιώνεται στην ενημέρωση περί του Ρόταρυ και στην βιβλιογραφία του, σε όσες γλώσσες μπορεί να διαβάσει. Επίσης, θα δραστηριοποιηθεί ως ειδικός σύμβουλος για την επέκταση του Ρόταρυ και στις υπόλοιπες αναπτυσσόμενες πόλεις της Ελλάδος, όπως την Θεσσαλονίκη και τον Πειραιά.

Το να συγχαρείς τον Davidson γ’αυτή την επιτυχία του θα ήτο περιττό. Η σύντομη αυτή αναφορά τα λέει όλα. Η προσπάθειά του στην Κωνσταντινούπολη δεν απέδωσε, λόγω των πολιτικών δυσκολιών, αλλά έσπειρε τους σπόρους για μελλοντική συγκομιδή.

..."

 

 

ΡΟΤΑΡΙΑΝΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ©